De Matthäus

Gisteravond was ik in de Philharmonie in Haarlem, waar de Matthäus Passion werd uitgevoerd. Net als in de pre-coronajaren was het ook nu weer prachtig.
Vanaf mijn zitplaats had ik goed zicht op de man achter het kistorgel. Van alle musici moest hij het hardst werken. Vol overgave stortte hij zich in Bach’s vertolking van Jezus’ lijdensweg, op zijn gezicht verscheen geregeld een uitdrukking dat het hem speet dat het allemaal zo gelopen was.
Naast de organist was de evangelist bijzonder goed op dreef. Ook zonder kennis van het Duits kon je, door zijn expressie en mimiek, het verhaal volgen.
De Matthäus, vooral de finale (‘Wir setzen uns mit Tränen nieder’) is het mooiste wat er ooit aan muziek is geschreven. In de woorden van wijlen mijn ome Ben: alles na Bach is tevergeefs geweest.