Mulisch zei ooit: niemand kan naar waarheid zeggen: ik ben dood. Omgekeerd zou je kunnen zeggen dat je je eigen dood nooit zult beleven. In jouw leven bestaat jouw dood niet. Met andere woorden, in jouw leven ben je onsterfelijk. Een bemoedigende gedachte.

Mijn derde boek staat op stapel. Meer nog dan in mijn vorige boeken is het mij gelukt om zaken onvermeld te laten: show, don’ t tell. Als een smokkelaar aan de grens is gepakt en een telefoontje mag plegen, dan hoef ik zijn emoties niet te beschrijven. Een beetje lezer staat zelf met die telefoon in zijn hand. Om met Mulisch te spreken: je mag best iets aan het talent van de lezer overlaten.
Een schrijver wordt met elk boek beter. Hieruit postuleer ik: mijn beste boek is mijn volgende boek.

1. De wieleragenda in coronatijd: een week na la Primavera start la corsa delle foglie morte. Alsof de herfst een week na de lente begint. Het zijn bijzondere tijden.

Ik wantrouw waarheden van één zin.
Ook van twee die rijmen, zijn mij te min.

Wielrennen: na drieëneenhalf uur fietsen en met een uur tegenwind voor de boeg, onder een moordende zon, je afvragen: hoe kom ik thuis. Hoe kom ik in godsnaam thuis.