Vorige week koerste ik met windkracht 6 en ik was zo onverstandig om de weg terug door de duinen te nemen. Bij Hargen aan Zee moest ik niet alleen door een muur van wind, maar werd ik ook geteisterd door opwaaiend zand. Het tweede deel van de rit reed ik met een knarsende ketting, – en een grondige opknapbeurt in het verschiet. Thuisgekomen zag ik, dat ik de grens van 1.000 kilometer was gepasseerd.
Vandaag reed ik met windkracht 5. De duinen meed ik, want een mens leert snel van zijn fouten. Een rondje Alkmaardermeer, waar de wind vrij spel had. In Krommenie moest ik wachten bij een stoplicht, waarop iemand met een viltstift had geschreven vrijheid leeft, als de staat sterft. Zo leerde ik die dag nog iets.