Onze dochter is onlangs begonnen op de middelbare school, dezelfde school als waar ik op heb gezeten. Denkend aan die tijd, herinner ik mij Nico; een grote, sterke jongen van een dorp in de omgeving van Alkmaar. Hij leek op de jonge Bono, uit diens tijd van Pride: lang haar, hoekig gezicht, oorringetje. Nico was blijven zitten en dus een jaar ouder dan ik. Stiekem bewonderde ik hem om zijn attitude jegens de leraren – niet brutaal of onbeschoft, maar vrij en direct.
Nico had lak aan conventies. Hij droeg schaatsschoenen, dat wil zeggen noren, de ijzers eronder vandaan gesloopt. Of suède laarzen waar hij een stuk tapijt onder had gespijkerd, omdat de zolen waren versleten. Hij rookte shag, maar toen wij eens met biologie in een apparaat moesten blazen om onze longinhoud te testen, bleek die van hem een stuk groter te zijn dan die van mij, terwijl ik aan sport deed en hij niet. Ik vermoedde dat het apparaat niet deugde.
Ik groet hem. Met het publiceren van deze post, werp ik mijn gefleste groet in de zee van het internet. Misschien wordt het opgevist, maar misschien ook niet.