Ik herinner mij een vakantie op een camping, waar wij met een hechte, fijne groep waren. Begonnen als onbekenden leken er na twee weken eeuwige vriendschappen te zijn ontstaan. Maar toen de meesten een dag eerder vertrokken dan wij, bleven wij met een weeïg, eenzaam gevoel achter. Die laatste dag, het was allemaal zo leeg, zo betekenisloos, vooral de avond.
De volgende morgen reden wij zwijgend maar resoluut naar huis, voordat de camping, die zielloze plek, ons zou aankleven. Het is beter achter te laten, dan achtergelaten te worden.