Een veel gemaakte fout door lezers is dat zij de hoofdpersoon van een verhaal voor de schrijver aanzien, zeker als het verhaal in de ik-vorm is geschreven. Maar de schrijver verhoudt zich tot zijn personage als God tot de mens – ik bedoel dat niet verheven.
De schrijver is de schepper. Maar de schrijver staat weer in dienst van het verhaal, zodat het scheppen dus neerkomt op de omstandigheden en de personages, en niet op het verhaal. Dat is wat Mulisch bedoelde toen hij zei dat de schrijver aan de hand van het verhaal meeloopt, zoals een kind aan de hand van de vader.