Terug in Nederland reed ik weer in het mij vertrouwde Noord-Hollandse landschap. Ik merkte dat twee weken buitenland een hypotheek had gelegd op mijn energieniveau; ander eten, minder eten, het verkeerde eten. Na een uurtje, voornamelijk met wind mee, ging bij mij het licht langzaam uit; toen we langs de dijk bij Petten de wind vol tegen kregen, moest ik passen. Een korte pauze, met koffie, hielp mij over het dieptepunt heen, maar volle bak koersen was er niet meer bij.
Ongeveer 10 kilometer voor het einde werden wij geconfronteerd met de schrik van elke renner: een lekke band. Mijn wielermaat had geen afloper, maar een klapband: met een knal zo hard als een pistoolschot kwam 7 bar geperste lucht in één keer vrij.
Als ik dit rondje moet typeren is het dit: hij lek, ik leeg.