Vandaag kocht ik een nieuwe racefiets. Een instapmodel, – het is vijftien jaar geleden dat ik voor het laatst reed; dat de hernieuwde liefde blijvend is, moet eerst maar eens bewezen worden.
De fiets, een Sensa Umbria, kocht ik bij Vos in Zwanenburg. Een Pool deed de verkoop, zelden ben ik zo zielloos geholpen in een winkel. Daarbij stond er een bar in de zaak met flessen whisky, nootjes en in de hoek een jukebox. Om beurten stonden de medewerkers buiten te roken.
Ik wens mijzelf niet zonder twijfel een goed wielerseizoen toe.

Mijn vriend Menno Wigman is dood.
Niet dat ik hem kende,
maar zijn werk:
als de inkt van mijn woorden.

Wat ik mis in de discussie van de afgelopen tijd, is mijn mening. Dat geldt overigens voor alle debatten in het publieke discours van de voorbije jaren. Onbegrijpelijk.

Het voltooien van een boek gaat altijd sneller dan de schrijver vermoedt. Het is als een trein die dagen, weken, maanden, jaren rijdt; van station tot station gaat het, totdat opeens de naam van de bestemming over de intercom schalt. Net als de dood weet je dat het einde komt, maar nooit precies wanneer; het laatste traject gaat altijd sneller dan gedacht. Het was, het werd, het is voltooid.

Het was jaren geleden toen ik een snackbar passeerde en sinterklaas zag zitten. Het was lunchpauze en sint zat een kroket te eten, zijn baard lag voor hem op tafel. Ik was verbijsterd, niet vanwege die baard, – sint moet tenslotte ook eten en die baard zit vreselijk in de weg. Nee, mij verbaasde die kroket. Sint eet speculaas, taai-taai, borstplaat. Een suikerhart voor mijn part, maar geen kroketten.
De conclusie: deze man was een knoeier. Als je niet in sinterklaas gelooft, doe je dan niet als hem voor.