Door sociale media en mobiele telefoons zijn we altijd, en sneller dan ooit, in de gelegenheid het nieuws te consumeren. Zelfs zo snel, dat de duiding en de achtergronden van gebeurtenissen de werkelijkheid niet kunnen bijbenen. Voor de meeste mensen is dat geen probleem: daar waar zij met een gebrek aan informatie zitten, vullen zij dat aan met hun mening.

Om aan alle onduidelijkheid en al het onbehagen een einde te maken: met de gewone, normale Nederlander bedoelde de heer Rutte natuurlijk mij.

Het bindend referendum is verder weg dan ooit, schrijft de Volkskrant. In het artikel staat dat het Binnenhof een trauma heeft opgelopen van het raadplegend referendum over Oekraïne. Dat is zoiets als een handelsagent in wapens, die zegt te zijn geschrokken van het aantal doden dat door toedoen van zijn wapens is gevallen. De raad ten aanzien van Oekraïne werd vervolgens na allerlei raadselachtige procedures in de wind geslagen.
Een volksvertegenwoordiging die zich niets aantrekt van het volk, – veel dichter bij een bananenrepubliek kun je niet komen.

Pacifisme is geen middel om vrede te bereiken, maar om vrede te handhaven.

Metaforen zijn het glijmiddel van de taal. En het mooie is, dat een vergelijking niet hoeft te appeleren aan de werkelijkheid. Neem de volgende situatie: iemand onderneemt iets in het vage besef dat het niet deugt wat hij doet. Wanneer ik deze persoon het gevoel geef van iemand ‘die voor het eerst naar de hoeren gaat’, dan zullen de meeste lezers begrijpen welk gevoel ik bedoel, zonder ooit een bezoek aan de hoeren te hebben gebracht. Fascinerend, temeer ikzelf ook nooit naar de hoeren ben geweest, – u moet dit maar van mij aannemen.