Een wijdverbreid misverstand is dat schrijvers taalkundigen zijn. Ik heb ooit eens meegedaan aan een spel, waarbij ik het woord lilliputter moest spellen. Ik spelde het met één l na de eerst i, wat mij op hoongelach kwam te staan. (Eerlijk: ik moest bij de tweede zin van deze post het woord opnieuw opzoeken.)
Schrijvers zijn geen neerlandici. Je moet beschikken over taalgevoel, wat iets anders is dan taalkennis. Verder is fantasie onontbeerlijk en  kan een beetje algemene kennis ook geen kwaad. Voor een schrijver is het dus beter om te weten dat het woord lilliputter uit Gulliver’s Travels van Jonathan Swift komt, die het muntte als naam van een dwergvolk. Te weten hoe je het schrijft is mooi meegenomen.