Binnenkort reis ik voor een paar dagen af naar de plaats waar mijn volgende boek zich deels afspeelt. Een bijna magische ervaring, alsof je je eigen verhaal binnengaat. Het is een spel met de tijd: hier speelt zich af, wat zich heeft afgespeeld. Het is al gebeurd, het moet alleen nog worden geschreven. Dat is voor niet-schrijvers vermoedelijk abracadabra; zij begrijpen niet dat het beeld al in de steen aanwezig is, nog voordat de beeldhouwer hamer en beitel heeft beroerd.
De schrijver alleen weet hoe het zit – het is de kloof die gaapt tussen het tijdelijke en het ruimtelijke. Zodra je de plaats hebt bezocht waar het verhaal zich afspeelt, kan het niet anders zijn dan zoals je het beschrijft. Schrijvers die menen dat zij een bezoek achterwege kunnen laten, zijn actief in een ander genre: zij schrijven sprookjes.