Steeds meer heb ik het gevoeld dat het schrijven de echte, waarachtige realiteit is en niet wat ik dagelijks aan werkelijkheid ervaar. Boeken, dat is het ruimtelijke, gecreëerd uit het tijdelijke; zij zijn blijvend, alles wat eraan is voorafgegaan, is ijl, weg, voorbij – hooguit trilt het getik op het toetsenbord nog ergens na in het heelal.
Ik leef niet in mijn verhalen, mijn verhalen leven. Alles wat ik deed, wat ik dacht, waar ik was: weg. Maar niet wat ik schreef. Schrijven is niet zozeer de tijd stilzetten, het is de tijd negeren. Er is geen tijd meer, het is de afwezigheid van tijd. Alleen in het verhaal wordt tijd gesuggereerd.
Boeken bestaan, schrijvers niet.