Vorige week hebben wij onze dierbare vriend Fred begraven. Het was onze zesde uitvaart van dit jaar, er wordt om ons heen verschrikkelijk gestorven.
Fred was liefhebber van de taal, van het West-Friese dialect in het bijzonder. Voor een plaatselijk weekblad schreef hij miniatuurtjes in het West-Fries – je moet ze horen, liefst van iemand die het dialect machtig is.
West-Fries klinkt voor mij steeds meer naar vroeger; de familie van mijn vaders kant wortelt in de West-Friese klei. Mijn opa, directeur van een levensmiddelengroothandel, zei eens tegen de hoofdvertegenwoordiger die een handgeschreven verkoopplan had ingediend, en die van zijn voornaam Jean heette: ‘Je skroive slecht, Sjaan.’ Het betrof ’s mans handschrift, over de inhoud geen woord.
Ik draai het om en zeg met een finale buiging: Je skrefe best, Fred.