Gisteren na meer dan vijftien jaar weer een rondje gekoerst. Eerst onwennig; een nieuwe fiets moet leren luisteren naar zijn baas. Maar eenmaal langs het kanaal, op prachtig asfalt en in de warme avondzon, kwam het gevoel terug dat vijftien jaar lang diep in mij verborgen lag.
Ik had gekozen voor een rondje Schoorl, dat ik vroeger vaak reed. Bij Groet voert de route langs een weergaloos mooie weg de duinen in. Door de duinen wilde ik via Schoorl en Bergen naar Bergen aan Zee, maar ik wist niet zeker of ik na al die jaren de weg nog wist.
Alles was er nog. De bochten, de klimmetjes, het open stuk met de kromgegroeide boom, het klinkerpad, – dat vereeuwigde. Op de TomTom van mijn herinneringen vond ik feilloos mijn weg. Nooit ben ik gestopt als renner, ik heb alleen maar vijftien jaar stilgestaan.