Inmiddels heb ik drie ritjes achter de rug en overal waar ik rijd datzelfde gevoel: niets is verdwenen. Wel fietste ik afgelopen zondag 1 uur en 20 minuten over een rondje waar ik twintig jaar geleden een uur over deed, maar dat kwam door de wind. Vroeger waaide het veel minder, dat is algemeen bekend. Hoewel, misschien ben ik de enige die dat vindt.
Vanmorgen waaide het minder – want ik ging harder – en ik merkte toen de vermoeidheid begon mee te spelen dat er een vleugje macht in mijn benen voelbaar was. Macht is: in staat zijn om snelheid te behouden, terwijl de omstandigheden zich tegen je keren. In de woorden van mijn ooit wielrennende oom: ‘Zo rijden we naar Moskou.’